เจ้าหมอนั่นให้เข็ดหลาบบ้าง
ทันใดนั้นดวงตาของนางก็ฉายแสงวาววับเมื่อเห็นร่างที่โฉบเฉี่ยวท่ามกลางฝูงชน
หยางเหม่ยจี๋ตกตะลึง
นั่นเพราะนางเห็นคนผู้นั้น…
นั่น…นั่นคุณชายอู๋เชวียไม่ใช่รึ!”
“คะๆๆๆ… คุณชายอู๋เชวียมาทำอะไรที่ร้านอาหารหมอกเมฆา” นางจ้องคนจำนวนมากด้วยดวงตาที่โตเท่าจานรองถ้วย ปากคอสั่นไหวไม่หยุด ไม่เพียงเท่านั้น หัวใจของนางยังเต้นแรงจนแทบทะลักอ ออกจากอกทำให้เลือดสูบฉีดขึ้นบนใบหน้าจนแดงก่ำ หยางเหม่ยจี๋หันหน้าอย่างเหนียมอายเพื่อมองชายหนุ่มรูปงามกับผมสีแดงที่เหมือนกำลังร่ายรำอยู่กลางอากาศให้เต็มตา
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ผมสีแดงปลิวสยายไปตามลมขณะหมุนตัวช้าๆ
ในสายตาของหยางเหม่ยจี๋ มันดูราวกับดวงอาทิตย์กำลังสาดส่องลงบนแผ่นหลังของคนตรงหน้า ทำให้เกิดประกายแสงพราวพร่างประดุจว่าเขาคือเทพเจ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์
คุณสมบัติเหล่านั้น… ทำให้ใจระทวย รอยยิ้มนุ่มนวลและอบอุ่นนั่น…
โอ้ นางรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลอมละลายขณะมีดาราแหวกว่ายอยู่ในดวงตา
