กนภา โดยเฉพาะร้านที่ขึ้นป้ายตระกูลหนานกง ซึ่งเป็นร้านที่คนจำนวนมากเชิดชู… แล้วเหตุใดร้านพวกนี้จึงร่างไร้ผู้คนเพียงนี้
หยางเหม่ยจี๋เดินเข้าร้านหนึ่ง นางพบเจ้าของร้านนั่งท้อแท้ใจอยู่บนเก้าอี้ สายตามองตรงมาข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยเพราะไม่มีอะไรทำ
“เถ้าแก่… กิจการแย่มากเลยหรือตอนนี้” นางยิงคำถามใส่เจ้าของร้านที่ดูเหม่อลอย
“อย่ามาถามข้า ข้าไม่อยากพูดถึงมัน เจ้าไปดูเองแล้วกัน” เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวาก่อนกระตุกมุมปากเป็นการบอกทิศทาง
หยางเหม่ยจี๋ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนหันหน้าไปยังทิศที่คนผู้นี้ชี้ ตอนนั้นเองรูม่านตาของนางก็หดแคบลง
นั่นมันร้านอาหารหมอกเมฆาไม่ใช่หรือ มีบางอย่างเกิดขึ้นหรือนี่
หยางเหม่ยจี๋ตื่นตระหนกทันที
‘อย่าบอกนะว่าหนานกงหมิงมาก่อเรื่องอีก’
เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็รีบเร่งความเร็วอย่างฉับพลัน
นึกแล้วเชียว…
จากระยะไกล นางเห็นทางเข้าร้านถูกปิดกั้นด้วยคนจำนวนมาก ดูจากการแต่งกายของพวกเขา หญิงสาวก็สรุปได้ว่าเป็นสมาชิกของตระกูลหนานกง
นึกแล้วเชียวว่าต้องเป็นเขา…
แค่นึกถึงหมอนั่นใจของหยางเหม่ยจี๋ก็รุ่มร้อนขึ้นมา แต่ตอนนี้นางคือนักเล่นแร่แปรธาตุเอกเมฆาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรนางจะต้องสั่งสอน
