สถอดอาหารหลากรสของตระกูลหนานกง ร้านอ อาหารเล็กๆ จะแข่งขันกับร้านโอสถทิพย์ได้อย่างไรกัน
หยางเหม่ยจี๋ได้แต่ถอนหายใจเมื่อคิดเรื่องนี้ บิดาของนางส่งต่อร้านอาหารให้ แต่นางกลับไม่อาจสานต่อจนรุ่งเรืองได้… คิดแล้วก็น่าช้ำใจจริงๆ
หยางเหม่ยจี๋กัดฟันตั้งใจแน่วแน่พลางเดินต่อไป นางตัดสินใจแล้วว่าหากร้านอาหารใกล้ถึงคราวเจ๊งจริงๆ นางจะรับร้านไว้แล้วคืนผลึกให้ปู้ฟาง
ที่สุดแล้วมันคือความยุ่งเหยิงของนางเอง ไม่มีเหตุผลที่ปู้ฟางต้องปัดกวาดให้ ถึงอย่างนั้นนางก็ยังรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณปรมาจารย์เสวียนเปยอย่างมาก สถานการณ์ตอนนี้สำหรับนางนั้นลำบา ากไม่น้อย
หยางเหม่ยจี๋มาถึงย่านโอสถทิพย์และปะทะเข้ากับกลิ่นฉุนของโอสถทิพย์ทันที กลิ่นที่คุ้นเคยกลับทำให้ปมในใจของนางแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ข้านึกแล้ว… ร้านโอสถทิพย์เกลื่อนกลาดเช่นนี้… ร้านอาหารจะอยู่รอดได้อย่างไร!”
ทว่า… น่าแปลกไม่น้อย… ดูเหมือนจำนวนร้านจะลดลงเล็กน้อย
หยางเหม่ยจี๋เดินต่อพลางสังเกตสิ่งรอบตัวจนสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาด
ร้านโอสถทิพย์เป็นที่นิยมอย่างมากในเมืองหมอ
