จะมากเกินไปแล้ว!
ครั้งนี้เขายิ่งทำเกินกว่าเหตุและไร้เหตุผลเข้าไปใหญ่ที่พูดจาเช่นนั้นกับเถ้าแก่ปู้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนผู้นี้คิดอะไรอยู่ในหัว
มันก็แค่อาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้อร่อยเหลือล้ำ และนี่ก็คือเสน่ห์ของเขาก็เท่านั้น
ช่างเป็นคนที่โง่บ้าเซ่ออะไรเช่นนี้!
“ข้าไม่มีเงิน” หนานกงหวั่นเมินใส่หนานกงอู๋เชวีย พลางตักน้ำซุปสีน้ำตาลขึ้นมาเป่าเล็กน้อยก่อนกลืนลงคอ
“ม่ายสิ… พี่ชายเจ้าเพิ่งออกจากการเก็บตัวฝึกตนใช่หรือไม่ จึงใช้ผลึกไปกับการนั้นหมดแล้ว น้องสาวคนงามของข้า น้องสาวสุดที่รักของข้า เจ้าเลี้ยงข้าหน่อยเถอะนะครั้งนี้” หนานกงอ อู๋เชวียได้กลิ่นหอมจากพระกระโดดกำแพงแล้วรู้สึกหักห้ามใจไม่ไหว กลิ่นของมันหอมหวานกว่าโอสถอดอาหารหลากรสเสียอีก
ยิ่งหนานกงอู๋เชวียเห็นหนานกงหวั่นลืมมารยาทบนโต๊ะอาหารขณะกิน เขาก็ยิ่งอยากลิ้มรสมันมากกว่าเดิม
แต่ข้าไม่ย้ำเตือนนางเรื่องนี้จะดีกว่า ไม่เช่นนั้นนางต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่นอน
“ครั้งนี้รึ พี่ใหญ่ เจ้าเป็นหนี้ข้าเกินแสนผลึกเข้าไปแล้ว” หนานกงหวั่นคันไม้คันมืออยากเอากระดูกบนโต๊ะยัดปากหมอนี่เต็มทน
นางไม่เคยเจอใคร
