เข้ามาในร้าน ทำให้ภายในร้านดูคึกคักขึ้นมา
ปู้ฟางมองกลุ่มคนเสียงดังที่เข้ามาในร้านอย่างไม่ไยดี
เขายืนขึ้นหลังคนพวกนี้เริ่มเบาเสียงลง
“ขอโทษด้วย แต่ร้านปิดแล้ว หากต้องการกินอาหาร พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่แล้วกัน” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
หลายคนที่เพิ่งเข้ามาในร้านถึงกับสะดุ้ง พวกเขามองปู้ฟางด้วยสีหน้าประหลาดใจ ร้านปิดแล้วเช่นนั้นเรอะ นี่เจ้าล้อกันเล่นหรืออย่างไร…
“ว่าอะไรนะเจ้าหนุ่ม นี่เจ้าตั้งใจใช่ไหม”
“ปิดแล้วอย่างนั้นรึ เรามากินก็ถือว่าให้เกียรติเจ้ามากแล้ว แต่เจ้ากลับบอกว่าร้านปิดแล้วเสียอย่างนั้น”
“บ้าบออะไรกัน หากไม่ใช่เพราะเทพธิดา ใครจะอยากกินของที่เหมือนอึเช่นนั้นกัน เจ้ายังกล้าบอกว่าร้านปิดแล้วอีกรึ”
หลังจากตกตะลึงไปพักหนึ่ง ทุกคนก็ส่งเสียงโวยวาย พวกเขายิ่งพูดยิ่งขุ่นเคืองและโกรธแค้น ไม่มีใครคิดว่าปู้ฟางจะใช้ไม้นี้ หมอนี่พยายามล่อทุกคนด้วยการทำสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกเ เช่นนั้นใช่ไหม
หนานกงหมิงยืนอยู่หน้าร้าน เขาเริ่มยิ้มเยาะปู้ฟางหลังเห็นเหล่าลูกค้าที่กำลังโกรธเคืองและเดือดดาลภายในร้าน
หมอนี่สมองกลวงหรืออย่างไร ในชีวิตของเขาไม่เค
