ยเห็นใครรนหาที่ตายเหมือนปู้ฟางมาก่อน
มันเป็นการตัดสินใจอันโง่เขลาแต่แรกที่เปิดร้านอาหารในเมืองหมอกนภา และยิ่งสมองทึบกันไปใหญ่เมื่อปู้ฟางปฏิเสธลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้าร้าน
หมอนี่เชื่อนักหรือว่าหนานกงหวั่นจะช่วยให้ชื่อเสียงร้านของตัวเองโด่งดังในย่านนี้ได้ นี่เป็นย่านที่ขายโอสถอดอาหารหลากรส ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ปู้ฟางจะลงหลักปักฐานได้
พวกลูกค้าเข้าร้านเพราะความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาแค่อยากลองอะไรใหม่ๆ มันคือความหลงผิดของปู้ฟางแท้ๆ หากคิดว่าอาหารหน้าตาเหมือนอึจะเอาชนะโอสถอดอาหารหลากรสของตระกูลหนานกงได ด้
สภาพของฝูงชนที่โกรธเกรี้ยวและปู้ฟางที่สงบนิ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ปู้ฟางไม่ได้ใส่ใจคนพวกนี้แม้แต่น้อย เขาลูบคางพลางมองด้วยสายตานิ่งเฉย “เลิกเข้ามาเกะกะในร้านข้าเสียที ข้าบอกว่าร้านปิดแล้วอย่างไรเล่า ข้าจะปิดประตูแล้ว พวกเจ้าควรกลับไปเส สีย”
“คิดว่าแค่เจ้าพูดแล้วเราจะยอมไปรึ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”
“วันนี้ข้าต้องกินเต้าหู้เหม็นให้ได้”
“รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นทายาทของป้าสามของฮูหยินรองทา
