งฝั่งแม่ของเจ้าเมืองหมอกนภา”
หากปู้ฟางยังเงียบปากอยู่ก็แล้วไป ทว่าทันทีที่เขาอ้าปากพูด ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลงออกอาการเกรี้ยวกราดกันใหญ่
เหล่าคนที่เข้ามาเกี้ยวพาราสีหนานกงหวั่นต่างมาจากตระกูลมีชื่อเสียงของเมืองหมอกนภาทั้งสิ้น คนพวกนี้ทะเยอทะยานแต่กลับไร้ความสามารถ แล้วบุรุษเช่นนี้จะทนการกระทำที่เหมือนการดูถ ถูกของปู้ฟางได้อย่างไร
ปู้ฟางแสยะยิ้มมุมปาก ร่องรอยเอือมระอาปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ข้าพูดดีด้วยแล้ว… พวกเจ้าไม่ยอมฟังกันเองนะ”
ควันสีเขียวหมุนวนรอบมือขณะที่เขาเรียกกระทะกลุ่มดาวเต่าดำออกมา ปู้ฟางคว้ากระทะพลางชูมันขึ้นช้าๆ เขาชี้กระทะไปทางกลุ่มคนที่กำลังเอะอะโวยวายอยู่ในร้าน
“พวกเจ้าเสียงดังหนวกหูเกินไปแล้ว ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของปู้ฟางเย็นชา
ชายหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ปู้ฟางพลันกระวนกระวายขึ้นมา หมอนี่จะเล่นงานกันจริงๆ น่ะหรือ พวกเขาไม่มีเวลาเปิดปากพูด รูม่านตาพลันหดเล็กลงตอนพบว่าปู้ฟางเขวี้ยงกระทะใส่จริงๆ
กระทะสีดำขยายขนาดอย่างรวดเร็วขณะพุ่งเข้าหากลุ่มคน
“เวรเถอะ ไอ้นี่มันคืออะไรกัน”
ชายหนึ่งคนอุทานออกมาด้วยความตกใจขณะพยายามปัดป้องกระทะสีดำ
