แต่กลับถูกพลังมหาศาลฟาดใส่ และไม่สามารถหยุดมันได้
ทุกคนในร้านถูกกระทะผลักออกจากร้านทันที
พวกเขาล้มกระแทกพื้นอย่างจัง เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลายคนโกรธหนักขณะคลานขึ้นจากพื้น ต่างจ้องปู้ฟางที่ยืนอยู่ในร้านอย่างเคืองแค้น
ปู้ฟางเก็บกระทะกลุ่มดาวเต่าดำแล้วเดินมาหน้าร้านช้าๆ เขาเมินทุกคนพลางเริ่มปิดประตูสัมฤทธิ์
“พรุ่งนี้ข้าจะเปิดร้านเหมือนเดิม หากอยากชิมเต้าหู้เหม็น พวกเจ้าควรมากันแต่เช้าตรู่”
น้ำเสียงสงบนิ่งของปู้ฟางดังมาจากหลังประตูสัมฤทธิ์ สีหน้าของทุกคนนอกร้านเปลี่ยนเป็นฉุนเฉียวเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม
“พรุ่งนี้เปิดร้านเหมือนเดิมรึ เจ้าคิดว่าหลังจากเล่นงานนายน้อยคนนี้แล้วยังจะค้าขายได้อยู่หรืออย่างไร”
เสียงหัวเราะเยาะเย็นชาดังมาจากหนึ่งในคนเหล่านั้นขณะที่พวกเขาเดินออกจากร้านไป
ทั้งหมดจากไปโดยมีเจตนาแตกต่างกัน
หนานกงหมิงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เป็นไปไม่ได้ที่ร้านแห่งนี้จะเปิดได้อีกหลังทำให้คนกลุ่มนี้ไม่พอใจ พรุ่งนี้เขาจะกลับมาใหม่เพื่อดูอะไรดีๆ
…
หลังจากปิดประตู ในใจของปู้ฟางก็เกิดความรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย
เขาหวังว่าเจ้าขาวจะได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว เขายังต้องการปีศาจจอมเปลื้อ
