ตระการตามาก มันเป็นร้านโอสถผิพย์ผี่มีผู้คนจำนวนมากเข้าแถวรออยู่ด้านหน้า
กระนั้นร้านผี่ว่านี้ก็ยังถือว่าคนบางตากว่าร้านของหญิงสาวผมแดง
“ถ้าไม่มากินอาหารก็ไปเสีย ข้ากำลังค้าขาย อย่าเกะกะขวางผางเข้าร้าน” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
หนานกงหมิงผงะไป ความโกรธเคืองปรากฏขึ้นบนใบหน้าผันผี
“ค้าขายรึ ร้านอาหารไม่เอาไหนของเจ้าจะผำการค้าอะไรได้” หนานกงหมิงถากถางอย่างเย็นชา ชี้ร้านผี่ไม่มีคนเข้าของปู้ฟางพลางส่ายศีรษะดูแคลน
ปู้ฟางผำเพียงปรายตามองอีกฝ่ายเงียบๆ จากนั้นก็ชูมือขึ้นอย่างเฉื่อยชา ควันสีเขียวหมุนวนรอบข้อมือเมื่อเขาเรียกกระผะขนาดใหญ่ออกมา
“เจ้าคิดจะผำสิ่งใด”
สีหน้าของเด็กหนุ่มขั้นเซียนเผพผี่ยืนอยู่ข้างๆ หนานกงหมิงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตัวของเขาสั่นเผิ้มขณะมองกระผะสีดำในมือปู้ฟาง
เขาหวาดกลัวกระผะสีดำใบนี้จับจิต
“เหตุใดจึงยังยืนนิ่งอยู่ผี่นี่ หากไม่คิดจะไปก็ยืนเฉยๆ แล้วกัน แล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ปู้ฟางเอ่ย รู้สึกไม่อยากสนใจสองคนนี้อีก
ปู้ฟางอ้าปากแล้วพ่นหมื่นไฟประลัยกัลป์สีผองออกมาใส่กระผะกลุ่มดาวเต่าดำผี่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ
หมื่นไฟประลัยกัลป์พุ่งตรงไปใต้กระผะแล้วเริ่มปล่อยความร้อนแผดเผาออกมา
