้าอี้ แต่เหมือนเอนตัวพิงเก้าอี้เสียมากกว่า ท่าทางขี้เกียจเอาเรื่องทีเดียว
“ทำไมท่านถึงผ่อนคลายเช่นนี้ ไม่รู้หรือว่าแถวนี้มีร้านโอสถทิพย์มาเปิดตั้งเยอะแล้ว”
หยางเหม่ยจี๋นึกเอาเองว่าปู้ฟางคงจะรีบเร่งจัดการโน่นนี่หลังซื้อร้านมา อย่างน้อยที่สุดเขาก็น่าจะเริ่มจากการทำขนมปังหอยนางรมจานอร่อยนั่น
ทว่านางคาดไม่ถึงว่านอกจากไม่ทำอะไรแล้ว เขายังลากเก้าอี้ออกมานั่งทอดหุ่ยอยู่หน้าร้าน และเอาแต่เพลิดเพลินกับการอาบแดด
เหตุใดถึงขี้เกียจขนาดนี้
นางชักสงสัยแล้วว่าการฝากร้านไว้ในมืออีกฝ่ายเป็นการตัดสินใจที่ดีจริงหรือเปล่า
ปู้ฟางย่อมไม่รู้ว่าหยางเหม่ยจี๋กำลังคิดอะไร เขาทำเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายแล้วนอนเอกเขนกต่อไป
เขาปวดศีรษะเล็กน้อยเพราะถูกบังคับให้ต้องคิดค้นอาหารจานใหม่เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ร้านอาหารหมอกเมฆา นี่ไม่ใช่งานง่ายๆ เลย
ปู้ฟางอยากทำเพียงข้าวผัดไข่ แต่ต่อให้ข้าวผัดไข่มีกลิ่นหอม มันก็ยากจะดึงดูดความสนใจของผู้คน
แม้ว่าโอสถอดอาหารหลากรสจะเป็นสิ่งไร้ค่าในสายตาของปู้ฟาง แต่มันก็ยังมีกลิ่นหอมฟุ้ง ถือเป็นเรื่องค่อนข้างยากสำหรับเขาหากจะทำอาหารให้ออกมาหอมหวนกว่าโอสถนั่น และใช้มันดึงดูดล ลูกค้า ยิ่งไปกว่านั้นงาน
