งตรงไปสัมผัสใบหน้าของหนานกงหมิง
หนานกงหมิงตัวชา ใบหน้าของเขาตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมล็ดข้าวและเศษไข่ เขามองปู้ฟางด้วยสายตาว่างเปล่า
ปู้ฟางยกมือสองข้างขึ้นตบหน้าตัวเองก่อนทอดถอนใจยาว ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมาน้อยๆ แม้ว่าสีหน้าจะบ่งบอกถึงความกลัว”
“ข้าวผัดไข่จานนี้… รสชาตินรกเรียกพี่”