มรอยยิ้ม “ข้าได้บอกไปแล้วว่าใครก็ตามที่มากินอาหารที่ร้านนี้ เท่ากับประกาศตนเป็นศัตรูกับข้า”
ปู้ฟางมีสีหน้าเคร่งเครียดขณะจ้องข้าวผัดไข่ในช้อนกระเบื้อง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะขยับช้อนเข้าใกล้ปาก
ปู้ฟางไม่ได้ยินสิ่งที่หนานกงหมิงพูดเลยสักนิด ถึงต่อให้ได้ยินชายหนุ่มก็ไม่สนใจจะตอบ ขณะกำลังกินอาหาร ปู้ฟางไม่คิดสนใจสิ่งอื่นใด ชายหนุ่มบรรจงยัดข้าวผัดไข่ร้อนฉ่าในช้อนเข้าปา าก เมินหนานกงหมิงโดยสิ้นเชิง
หืม
หัวใจของปู้ฟางสั่นระรัว ชายหนุ่มรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ
“เจ้าน่ะ… หูหนวกหรืออย่างไร ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ” หนานกงหมิงจ้องปู้ฟางที่เมินเขาเขม็ง แววตาของเขาตอนนี้ปรากฏความไม่พอใจออกมา
ชายหนุ่มยกมือทุบโต๊ะอย่างแรง เสียงดังสนั่นสะเทือนก้องในหูของหยางเหม่ยจี๋ นางกระโดดตัวโยนด้วยความกลัว
แหวะ!
นัยน์ตาของปู้ฟางเบิกโพลง ทันทีที่ฝ่ามือหนานกงหมิงสัมผัสโต๊ะ ปู้ฟางก็ไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มเปิดปากแล้วปล่อยให้ทุกสิ่งที่อยู่ภายในพวยพุ่งออกมา อาหารทั้งหมดพุ่ง
