เนิ่นนานเสียด้วย
นางรับช่วงต่อร้านอาหารนี้มาจากบิดา เป้าหมายของนางไม่ใช่การหาเงินแต่อย่างใด กลับกันนางต้องการเก็บรักษาอดีตอันยิ่งใหญ่ของร้านอาหารนับไม่ถ้วนภายในเมืองหมอกนภาไว้ต่างหาก
“หยางเหม่ยจี๋เอ๋ยหยางเหม่ยจี๋ เจ้าเชื่อว่าตัวเองจะหยุดพวกข้าได้จริงๆ น่ะหรือ ข้าไม่คิดเลยว่าจะยังมีคนเลือกมากินอาหารที่ร้านอาหารอยู่อีก หึๆๆ… โลกนี้ช่างกว้างใหญ่นัก เต็มไปด้วยเรื่องประหลาดมากมายจริงๆ”
หนานกงหมิงเดินอาดๆ ตรงเข้ามา ส่วนหยางเหม่ยจี๋ก็ถลึงตาใส่อีกฝ่าย นางก้าวขาออกไปข้างหน้าอีกก้าวเพื่อขวางเขาเอาไว้
ก่อนที่หยางเหม่ยจี๋จะทันได้ขยับต่อเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้างหนานกงหมิงก็ก้าวออกมาแล้วใช้มือจับไหล่นางไว้ เพื่อหยุดไม่ให้นางเข้าใกล้หนานกงหมิงไปมากกว่านี้
“ยอดฝีมือขั้นเซียนเทพอย่างนั้นหรือ” หยางเหม่ยจี๋จ้องเด็กหนุ่มผู้นั้นด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
หนานกงหมิงก้าวผ่านหยางเหม่ยจี๋แล้วนั่งลงตรงหน้าปู้ฟาง เขาจับจ้องอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสนใจใคร่รู้
“เจ้าไม่ใช่คนของเมืองหมอกนภา เพราะหากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็คงไม่มากินอาหารที่ร้านอาหารแห่งนี้” หนานกงหมิงพูดพร้อ
