เฉียบคมของปู้ฟาง เขาจะต้องได้กลิ่นอย่างแน่นอน
จู่ๆ ปู้ฟางก็รู้สึกเหมือนหัวใจบีบรัด ชายหนุ่มเริ่มกลัวและกังวล
ผ่านไปพักหนึ่งสตรีกำยำก็เดินถือชามอาหารควันฉุยออกมาจากห้องครัว ใบหน้าของนางเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มขณะตรงมายังปู้ฟาง
“ข้าวผัดไข่อย่างนั้นหรือ”
ปู้ฟางเบิกตากว้าง จับจ้องไปที่อาหารตรงหน้า มันดูเหมือนข้าวผัดไข่ไม่ผิดเพี้ยน การที่สตรีนางนี้ทำข้าวผัดไข่ออกมาได้โดยที่ไม่ส่งกลิ่นแม้แต่น้อยก็นับว่าเป็นทักษะอย่างหนึ่งเช่นกั น
ปู้ฟางถึงกับอับจนถ้อยคำขณะจ้องมองข้าวผัดไข่ไร้กลิ่นตรงหน้า ข้าวนั้นถูกผัดจนเริ่มดำ ทักษะการทำอาหารของสตรีนางนี้เทียบเท่าได้กับสาวน้อยโอวหยางเสี่ยวอี้ไม่มีผิด
“ท่านลูกค้าได้โปรดลองชิม เป็นเวลาเนิ่นนานเหลือเกินแล้วตั้งแต่ที่ข้าทำอาหารครั้งสุดท้าย เพราะเหตุนี้ทักษะของข้าจึงอาจอ่อนด้อยลงไปบ้าง” สตรีกำยำพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย ก่อน นจะทำท่าบิดเอวที่ใหญ่เท่ากะละมังอย่างรุนแรง
ปู้ฟางสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ก็ยังไม่ได้กลิ่นอะไรแม้สักนิด สีหน้าของเขาหม่นลง ชายหนุ่มยกช้อนกระเบื้อ
