กตะลึง มีร่องรอยของความยินดีสะท้อนอยู่ในแววตา “ข้าคิดอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เมืองที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้จะไม่มีร้านอาหารอยู่เลย ร้านดังกล่าวอยู่ที่ไหนหรือ”
สตรีนางนั้นทอดถอนใจก่อนจะกล่าว “อันที่จริงแล้วร้านอาหารแห่งนี้เป็นของเพื่อนข้าเอง ข้าเพียรพยายามแนะนำให้นางไปศึกษาต่อที่สำนักเล่นแร่แปรธาตุเพื่อที่นางจะได้มีงานทำหลังเรี ยนจบ แต่นางกลับดื้อรั้นจะรับช่วงต่อร้านอาหารที่ไร้อนาคตของครอบครัว…”
“จะไปไร้อนาคตได้อย่างไรกัน อนาคตสดใสเชียวละ! เพื่อนของเจ้าสายตาแหลมคมมาก...” ปู้ฟางไม่พอใจ หญิงผู้นี้กล้าดีอย่างไรจึงพูดว่าการเปิดร้านอาหารเป็นงานไร้อนาคต
วิธีที่นางมองร้านอาหารผิดเพี้ยนไปมาก หากนางอยู่ในจักรวรรดิวายุแผ่ว นางจะต้องถูกจับไปขังในเล้าหมู สตรีนางนี้ดูเหมือนไม่ต้องการพูดเรื่องร้านอาหารอีกต่อไป หลังจากบอกตำแหน่งท ที่ตั้งของร้านอาหารให้ปู้ฟางแล้ว นางก็หันหลังเดินจากไป
ปู้ฟางเข้ามาในห้อง พลางยกมือไพล่หลังเดินวนไปวนมา ชื่อของร้านอาหารแห่งนั้นดังก้องอยู่ในศีรษะ
“ร้านอาหารหมอกเมฆารึ ร้านนี้เป็นร้านอ
