วนปราณ ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวขาเข้าไปในวงแหวนปราณนั้น แสงสว่างจ้าก็แผ่ซ่านออกมาจากภายใน พวกเขามาถึงห้องห้อง หนึ่งที่อยู่ไม่ต่ำกว่าชั้นที่สิบ
“นี่คือห้องของนายท่าน โปรดจ่ายห้าสิบผลึกเป็นค่ามัดจำ เมื่อท่านมาแจ้งออกในวันพรุ่งนี้ เราจะคืนผลึกให้ท่านครึ่งหนึ่งเจ้าค่ะ” สตรีนางนั้นกล่าวกับปู้ฟางหลังก้าวออกมาจากวงแห หวนปราณ
ริมฝีปากของปู้ฟางยกขึ้นเล็กน้อย อยู่ที่นี่หนึ่งคืนเขาต้องเสียเงินถึงห้าสิบผลึก โรงเตี๊ยมแห่งนี้ใจไม้ไส้ระกำยิ่งกว่าร้านอาหารของตัวเขาเองเสียอีก ข้าวผัดไข่ของข้าชามหนึ่งมีร ราคาเพียงสิบผลึกเองนะ
หลังจากที่จ่ายห้าสิบผลึกให้สตรีนางนั้น ปู้ฟางก็หันหลังกลับพลางจัดแจงจะปิดประตู
แต่สตรีนางนั้นกลับเรียกเขาไว้ นางมีสีหน้าลังเลใจ
ปู้ฟางผงะไปก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาฉงน
“นายท่านเจ้าคะ อันที่จริงแล้วในเมืองหมอกนภาแห่งนี้ยังมีร้านอาหารอยู่แห่งหนึ่ง” นางกัดริมฝีปากอ่อนนุ่มของตนก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาหลังจากลังเลอยู่นาน
ปู้ฟางต
