ึ้นพลางเอ่ยถาม
ปู้ฟางไม่ได้ตอบกลับทันที แต่เลือกกัดเนื้อกุ้งตั๊กแตนที่แทบจะส่องประกายในมืออีกหนึ่งคำ
เขากินอย่างเปรมปรีดิ์ ทั้งตัวจมอยู่กับความเพลิดเพลิน
เมื่อหนำใจแล้ว ปู้ฟางจึงปรายตามองเหลียงไคก่อนจะตอบกลับ “ใช่”
“ข้าขอสักชาม” เหลียงไคยิ้ม
“ชามละหนึ่งร้อยผลึก” ปู้ฟางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หนึ่งร้อยผลึกไม่ใช่ราคาที่สูงเกินไป
กระนั้นราคาของมันก็พิกลไปมากสำหรับก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม
เหลียงไคเลิกคิ้ว เขาไม่เคยเห็น… ก๋วยเตี๋ยวราคาชามละหนึ่งร้อยผลึกมาก่อน ชายหนุ่มโบกมือสองข้างเรียกถุงผลึกออกมา เหลียงไคมองปู้ฟางก่อนจะโยนถุงไปให้ ผลึกถุงนั้นลอยตรงไปหาปู้ฟ ฟาง
ปู้ฟางกำกุ้งตั๊กแตนด้วยมือข้างหนึ่ง ยื่นมืออีกข้างรับถุงผลึกไว้ แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีตอนที่ยื่นมือออกไป
ปู้ฟางตระหนักได้ว่าถุงผลึกที่เหลียงไคโยนให้ถูกพลังมหาศาลตรึงเอาไว้กลางอากาศ ก่อนจะลอยกลับเข้ามือของเหลียงไคไป
ปู้ฟางขมวดคิ้ว ส่วนเหลียงไคฉีกยิ้มจอมปลอม
“ข้าเพิ่งนึกขึ้นมาได้… เหตุใดข้าต้องให้ผลึกเจ้าด้วย เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะได้ผลึกของนายน้อยผู้นี้ หากข้าสั่งให้ทำ… เจ้าก็ต้องทำ ยังมีหน้ามารับผลึก
