้าคิดว่าปราณขี้ปะติ๋วระดับแปดขั้นเทพแห่งสงครามอย่างเจ้าจะสู้ยอดฝีมือขั้นเซียนเทพได้หลังซดก๋วยเตี๋ยวไปชามหนึ่งรึ”
หากสิ่งที่อีกฝ่ายกินคือโอสถทิพย์ มันอาจจะฟังขึ้นนิดหน่อย แต่ความจริงแล้วมันคือก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม… เหตุใดหมอนี่จึงต้องกินอาหารก่อนต่อสู้ด้วย นี่มันนิสัยพิลึกกึกกืออะไรกัน
เคร้ง!
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ เซียวเหมิงก็รู้สึกเหมือนมีพลังอัดแน่นอยู่เต็มกาย ดวงตาของเขาส่องประกายวาววับราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน
เซียวเหมิงโยนชามลงพื้นจนมันแตกกระจาย เศษกระเบื้องกระเด็นว่อนไปทั่ว
เขารู้สึกว่าร่างกายมีพลังล้นปรี่ รู้สึกเหมือนตัวเองไร้เทียมทานและทรงอานุภาพ เขามองยอดฝีมือขั้นเซียนเทพของสำนักมหาพิภพก่อนจะแผดเสียงแล้วกระทืบเท้าลงพื้นอย่างรุนแรง
กำแพงเมืองสั่นไหวด้วยแรงกระทืบของเขา ทั้งยังมีเสียงกราวก้องดังมาจากใต้ฝ่าเท้า
เซียวเหมิงชักกระบี่แล้วบุกเข้าใส่ยอดฝีมือขั้นเซียนเทพจากสำนักมหาพิภพอย่างรวดเร็ว
แสงกระบี่ของเขาส่องประกายวูบวาบ พลังปราณเที่ยงแท้เพิ่มขึ้นฉับพลัน
เมื่อเห็นเซียวเหมิงลงมืออย่างรวดเร็ว เซียวเยวี่ยก็รีบหยิบก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ออกมาเช่นกัน เขากินสองคำโตก็หมดชาม รัศมีพลังเริ่มพวยพุ่ง
