บนยานรบ
สำนักมหาพิภพกวาดล้างสำนักนับไม่ถ้วนในทวีปมังกรซ่อนเร้นมาแล้ว เกียรติอันสูงสุดของพวกเขาหาใช่สิ่งที่อาณาจักรกระจิริดในสนามฝึกซ้อมจะสามารถยั่วยุหรือทำตัวเป็นศัตรูได้
หากคนพวกนี้คิดแข็งข้อ ทั้งอาณาจักรต้องถูกทำลายไม่เหลือซากแน่
“พวกเจ้าเป็นแค่มดปลวกเท่านั้น” ศิษย์จากสำนักมหาพิภพยิ้มออกมาพลางมองพวกเขาด้วยสายตาดูแคลน
แววตาของเซียวเหมิงเปลี่ยนเป็นขึงขัง รัศมีจากยอดฝีมือขั้นเซียนเทพทรงพลังยิ่งนัก
ทว่าเซียวเหมิงก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกริ่งแม้แต่น้อย
แสงหนึ่งวูบวาบออกจากมือของชายวัยกลางคนขณะหยิบก๋วยเตี๋ยวอาละวาดร้อนๆ ออกจากกระเป๋าคลังเก็บ น้ำซุปของก๋วยเตี๋ยวสีแดงก่ำ ไอร้อนลอยขึ้นมาไม่ขาดสาย
เซียวเหมิงที่มีสีหน้าขึงขังเอาจริงเอาจังอ้าปากอย่างแน่แน่วแล้วกินก๋วยเตี๋ยวเข้าไปคำโต หลังจากกินเข้าไปสองคำเต็มๆ ก๋วยเตี๋ยวอาละวาดก็หมดชาม
ภาพที่แสนพิสดารนี้ทำให้ยอดฝีมือขั้นเซียนเทพของสำนักมหาพิภพตะลึงงันไป
ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่อึ้ง เหลียงไคก็ประหลาดใจเช่นกันตอนมองลงไปจากด้านหน้ายานรบ เขาผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะฉีกยิ้มออกมา พลางมองเซียวเหมิงประหนึ่งว่ากำลังมองตัวตลก
“อยากกินให้หนำอกหนำใจก่อนตายเช่นนั้นสินะ เจ
