ิดอะไรขึ้น หรือว่าเจ้านายตัวเหม็นก่อเรื่องกวนประสาทอะไรเข้า
เซียวเสี่ยวหลงที่กำลังเศร้าโศกเสียใจมองหน้าโอวหยางเสี่ยวอี้ น้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้ง เขาตั้งใจจะเล่าให้นางฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทว่าก่อนที่เซียวเสี่ยวหลงจะทันได้เปิดปาก ร่างสูงเพรียวของปู้ฟางก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง เงาของชายหนุ่มทำให้เซียวเสี่ยวหลงตัวสั่นเทา
เซียวเสี่ยวหลงเงยหน้าแล้วก็ได้เห็นสีหน้าไม่รู้สึกรู้สาของปู้ฟาง
“เสี่ยวอี้ มานี่… ข้ามีของดีจะให้”
ปู้ฟางลูบศีรษะของโอวหยางเสี่ยวอี้เบาๆ ก่อนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม ยิ้มน้อยๆ นั่นทำให้เซียวเสี่ยวหลงหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง “เถ้าแก่ปู้… ท ท่านอย่ายิ้มเชียว!”
โอวหยางเสี่ยวอี้สงสัยเจตนาของอีกฝ่าย นางมองปู้ฟางด้วยความสงสัย
ปู้ฟางมองเด็กหญิงด้วยสายตามีเลศนัย ก่อนหันหลังกลับแล้วเดินเข้าครัวไป
เซียวเสี่ยวหลงตั้งใจจะหยุดเสี่ยวอี้ แต่สายตาของปู้ฟางที่มองมาก่อนจะเข้าครัวทำให้เขายอมแพ้
โอวหยางเสี่ยวอี้ยังคงมีสีหน้าสงสัยตอนเดินมาตรงหน้าต่างห้องครัว
ร่างบอบบางของเด็กหญิงเอนเข้าไปในหน้าต่าง นางเห็นปู้ฟางกำลังถืออาหารควันฉุยเดินตรงมาหา
“อะไรน่ะ อาหารจานใหม่
