รึ” ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้ฉายแววตื่นเต้น
พอเซียวเสี่ยวหลงเห็นอาการตื่นเต้นของเสี่ยวอี้ความทรงจำก็เริ่มฟื้นคืน เมื่อครู่เขาก็บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไม่ต่างจากนางในตอนนี้
“อ้อ มันเป็นอาหารที่ข้าเพิ่งคิดขึ้น ชิมสิ รสชาติน่าจะยอดเยี่ยมอยู่นะ เจ้าอาจประหลาดใจมากก็ได้” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
เขาวางชามก๋วยเตี๋ยวอาละวาดที่ส่งควันร้อนและกลิ่นหอมฟุ้งตรงหน้าเด็กหญิง
“น่ากินเชียวแถมกลิ่นยังหอมด้วย” โอวหยางเสี่ยวอี้หรี่ดวงตากลมน่ารักพลางเม้มปากด้วยความตื่นเต้น
นางหยิบตะเกียบไม้ไผ่ออกมา เอียงตัวลงไปที่หน้าต่างจากนั้นก็คีบเส้นก๋วยเตี๋ยว
เส้นก๋วยเตี๋ยวมันเงาเป็นสีแดงเพราะแช่อยู่ในน้ำซุปสีแดงสด ทั้งยังดูนุ่มนวลน่าเคี้ยว มันปล่อยไอร้อนออกมาไม่หยุดทำเอาโอวหยางเสี่ยวอี้ถึงกับ บน้ำลายสอ
หากตัดสินจากเพียงหน้าตา ก๋วยเตี๋ยวชามนี้ก็จัดได้ว่ายอดเยี่ยมมากๆ
ซวบ!
โอวหยางเสี่ยวอี้คีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากแล้วดูดเสียงดัง
ริมฝีปากสีแดงของเซียวเสี่ยวหลงสั่นระริกเบาๆ เขาถอนหายใจก่อนจะเรอเอากระแสพลังปราณเที่ยงแท้ที่ปั่นป่วนออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ปู้ฟางมองโอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยสีหน้า
