คาดหวัง
เด็กหญิงทำตาโต หลังเคี้ยวได้สักพักนางก็หยุดขยับปาก พลางหันมามองปู้ฟางด้วยดวงตาที่เบิกโพลงขึ้นเรื่อยๆ
อึก!
หลังจากกลืนเส้นก๋วยเตี๋ยวลงท้อง โอวหยางเสี่ยวอี้ก็อ้าปากพ่นควันร้อนออกมาทันที
นี่คืออาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้จริงรึ
โอวหยางเสี่ยวอี้รู้สึกเคืองไม่น้อย นี่หรือที่เรียกว่าอาหารอร่อย
เถ้าแก่ปู้ ท่านกำลังหลอกลวงผู้เยาว์อยู่ชัดๆ
“โอ้… ดูเหมือนจะยังใช้ไม่ได้แฮะ เป็นเพราะใส่ซอสพริกอเวจีมากไปหรือเปล่านะ” ปู้ฟางพึมพำก่อนดึงชามกระเบื้องเข้าไปในครัว
จมูกของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นสีแดงก่ำ ริมฝีปากบวมฉึ่ง นางจ้องปู้ฟางเขม็งพลางหายใจแรงด้วยความเดือดดาล
โอวหยางเสี่ยวอี้ที่กำลังโมโหกระแทกตัวลงข้างๆ เซียวเสี่ยวหลง ทั้งสองคนนั่งน้ำตาไหลพรากริมฝีปากบวมเป่ง ภาพที่ออกมาจึงดูประหลาดไม่น้อย
“อ้าว พวกเจ้าทำอะไรอยู่น่ะ แล้วทำไมปากบวมจึงเช่นนั้น กินไฟเข้าไปหรืออย่างไร”
ต้วนอวิ๋นผู้มีผมสีเทาดูงามสง่าเดินเข้ามาพลางหันมองคนทั้งคู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ น้ำตานองหน้าและปากบวมเป่ง
ชายหนุ่มค่อนข้างประหลาดใจทีเดียว
นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ชิมอาหารของร้านนี้ ต้วนอวิ๋นก็เลือกพำนักอยู่ในนครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วไม่คิดจะย้ายไ
