ปไหน พอมีเวลาว่างเมื่อไรเขา าก็จะแวะมากินอาหารที่ร้าน
ดังนั้นชายหนุ่มจึงสนิทกับโอวหยางเสี่ยวอี้และเซียวเสี่ยวหลง คนทั้งคู่มองเขาด้วยสายตาไม่พอใจแต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ต้วนอวิ๋นรู้สึกขบขัน ขณะกำลังจะล้อทั้งคู่เพื่อซ้ำเติมก็พอดีเห็นปู้ฟางเดินออกมาจากครัวเสียก่อน
“เจ้าเองหรือ มาสิ ข้ามีของดีจะให้”
ตอนที่ปู้ฟางเห็นต้วนอวิ๋น เขาก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้ไปหา
ต้วนอวิ๋นผงะไป ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ปู้ฟางเรียกเขาไปทำไม
ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้และเซียวเสี่ยวหลงเป็นประกายขึ้นมาทันที พวกเขาดูต้วนอวิ๋นกินก๋วยเตี๋ยวอาละวาดจนตัวแข็งทื่อแล้วแอบหัวเราะเยาะในใจด ด้วยความบันเทิง
ไม่นานก็มีคนน้ำตาไหลพรากปากบวมเป่งมานั่งร่วมโต๊ะอีกหนึ่งคน
ปู้ฟางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ชามล่าสุดเขาใส่ซอสพริกอเวจีไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เหตุใดผลลัพธ์ยังเหมือนเดิมอีก
เจ้ากุ้งที่หลับอยู่บนไหล่ของปู้ฟางพลิกตัว ขยับหาตำแหน่งถนัดๆ ก่อนจะนอนต่อไป
ปู้ฟางมองไปที่เจ้ากุ้ง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาสงสัยว่าปัญหาน่าจะมาจากวัตถุด
