มีความแวววาวดูสวยงามยิ่ง ง
“สมแล้วที่เป็นเถ้าแก่ปู้” เซียวเสี่ยวหลงอุทานด้วยความชื่นชม
ซวบ!ซวบ!
เซียวเสี่ยวหลงอ้าปากพลางดูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าไป
ชายหนุ่มยิ้มแป้นวางตะเกียบจากนั้นก็เริ่มเคี้ยวเส้นก๋วยเตี๋ยว เขาอยากดื่มด่ำความหอมและรสชาติของมันอย่างเต็มที่ ทว่าพอเคี้ยวไปเรื่อยๆ รอยยิ้มของเซียวเสี่ยวหลงก็จางหายไปทีละน้อย สีหน้าของเขาแข็งทื่อ คิ้วขมวดกันแน่น
อึดใจต่อมาเขาก็หันมองปู้ฟางด้วยดวงตาเบิกโพลงแดงก่ำ
“อ่า!”
เซียวเสี่ยวหลงกลืนเส้นก๋วยเตี๋ยวแล้วพรูลมร้อนออกจากปาก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ริมฝีปากกลายเป็นสีแดงอมชมพูดูดึงดูดใจ
ท่าทางของชายหนุ่มเหมือนกำลังจะพ่นไฟออกมา สายตาที่ใช้มองปู้ฟางเปลี่ยนเป็นหวาดผวา
เถ้าแก่ปู้ ท่านพยายามจะสังหารข้ารึ
แม้ว่าข้าจะขี้เกียจและทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายไปบ้างตอนท่านไม่อยู่ แต่ท่านก็ไม่ควรลงโทษข้าเช่นนี้ หากอยากลงโทษก็ควรพูดออกมาตามตรงเพื่อให้ข้าได้เตรียมใจบ้าง
“น้ำ… น้ำ… อ่า!”
ยิ่งมองเซียวเสี่ยวหลงปู้ฟางก็ยิ่งรู้สึกอึ้ง เขาหยิบชามก๋วยเตี๋ยวบนโต๊ะส่งให้เซียวเสี่ยวหลงอย่างเลื่อนลอย
เซียวเสี่ยวหลงที่สับสนและหวาดผวาก็ไม
