น ก๋วยเตี๋ยวอาละวาดซึ่งดูเหมือนจะทำให้คนอยากอาหารได้เสร ร็จสมบูรณ์แล้ว
“ง่ายดายอะไรเช่นนี้!” ปู้ฟางอุทานด้วยความชื่นชม ประหนึ่งว่ายิ่งมีทักษะสูงขึ้น เขาก็ยิ่งทำอาหารได้ง่ายขึ้น
เซียวเสี่ยวหลงมองอยู่ด้านข้างด้วยแววตาเบิกบาน เสร็จแล้วรึ อาหารจานใหม่ของเถ้าแก่ปู้หรือนี่
ตอนนั้นเองชายหนุ่มก็เห็นปู้ฟางหันมายิ้มพลางกวักมือเรียก
เซียวเสี่ยวหลงรีบเดินไปหาอีกฝ่ายทันที
“นี่คือสิ่งที่ข้าได้มาจากการเดินทาง ก๋วยเตี๋ยวอาละวาด ชิมสิ รสชาติของมันน่าจะ… ยอดเยี่ยมทีเดียว” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
เซียวเสี่ยวหลงดีใจ ความมันเงาของก๋วยเตี๋ยวดูดีทีเดียว เขาถูกจู่โจมด้วยน้ำซุปสีแดงอมชมพูกับกลิ่นหอมที่เผ็ดร้อนเบาๆ น้ำลายจึงสอออกมาโดย ไม่ได้ตั้งใจ
“ข้าไม่เกรงใจนะ” เซียวเสี่ยวหลงพูดพร้อมรอยยิ้ม
เขาหยิบตะเกียบไม้ไผ่มาคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวสีแดงสดร้อนๆ ที่ชุ่มด้วยน้ำซุป
เส้นก๋วยเตี๋ยวดูหนุบหนับ ขณะถูกคีบมันก็ส่ายดุกดิกเล็กน้อยในอากาศ
แม้ปู้ฟางจะไม่ได้ใส่วัตถุดิบอื่นใดนอกจากเส้นก๋วยเตี๋ยว แต่กลิ่นหอมของมันก็เข้มข้นยิ่งนัก หอมสับยังทำให้ก๋วยเตี๋ยว
