ณ จักรวรรดิวายุแผ่ว แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลงบนถนนที่ยังก่อสร้างไม่เสร็จ มองแล้วดูเหมือนปูด้วยทองคำ
ร่างหนึ่งเข้าไปในนครหลวงแล้วเดินไปตามทางที่เต็มไปด้วยเศษหินเศษกรวด ทำให้เกิดเสียงหินกระทบกันฟังดูน่ารำคาญใจ ลมหนาวยามเช้าทวีความรุนแรงขึ้นชั่วขณะ พัดหมวกไม้ไผ่และผ้าคล ลุมสีดำที่อำพรางบุคคลปริศนาอยู่ จนสามารถมองเห็นใบหน้าเย็นชาภายใต้ผ้าคลุมสีดำได้รางๆ
สีหน้าของเป่ยกงหมิงยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดขณะมองนครหลวงในสภาพเสียหายหนัก เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง ค่อยๆ ย่างก้าวเข้าไปในนครหลวง
จุดหมายของชายหนุ่มชัดเจน นั่นคือร้านเล็กๆ ของฟางฟาง จากข้อมูลที่รวบรวมมา คนที่ชิงเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีไปคือเจ้าของร้านแห่งนั้น
ตอนที่รู้ข้อมูล เขาก็รู้สึกเหมือนมีสุนัขสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนวิ่งพล่านอยู่ในศีรษะ
เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนที่ชิงหมื่นไฟประลัยกัลป์ไปจากผู้ฝึกตนระดับเก้าจำนวนมากคือพ่อครัวเจ้าของร้านเล็กๆ ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า
ข้อมูลนั้นทำให้ศิษย์สำนักในผู้ทรงเกียรติแห่งสำนักมหาพิภพหน้าขึ้นสีด้วยความอับอาย
เขาสังเกตเห็นว่าสิ่งก่อสร้างโดยรอบกำลังถูกบูรณะ
