ขึ้นใหม่
แม้เป่ยกงหมิงจะย่างก้าวไปช้าๆ แต่ไม่นานก็มาถึงร้านที่ตามหา เขาเอนหลังพิงผนังเย็นเยียบ จ้องพิเคราะห์ร้านตรงหน้า
ประตูร้านเปิดออก ชายหนุ่มรูปงามปากแดงฟันขาวเดินออกมาจากร้าน ดวงตาของคนผู้นั้นยังห้อยตก พอเปิดประตูเสร็จ ชายหนุ่มก็หันหลังกลับเข้าร้านไป
หนุ่มรูปงามคนนั้นไม่ใช่เจ้าของร้านที่เขาตามหา…
เป่ยกงหมิงรู้จักปู้ฟางจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขารอจนเกือบหมดวัน ในที่สุดประตูร้านก็ปิดลง แต่เป่ยกงหมิงกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของปู้ฟาง
“อะไรกัน” เป่ยกงหมิงมึนงง “ข้ามาผิดที่หรือ”
แต่ตำแหน่งก็ตรงกับข้อมูลที่ได้รับมา
เป่ยกงหมิงยังคงเงียบและรักษามาดขรึมไว้ วันที่สอง เขาแวะมาตรวจดูร้านอีกครั้ง รอบนี้เป่ยกงหมิงเข้าไปสั่งอาหาร แต่หลังจากรออยู่นานก็ไม่พบปู้ฟาง
“เจ้าของร้านอยู่ไหน” เป่ยกงหมิงทนรอไม่ไหวอีกต่อไปจึงหันไปถามเด็กหญิงที่นอนอาบแดดสบายใจเฉิบอยู่ด้านนอก
โอวหยางเสี่ยวอี้เหลือบมองเป่ยกงหมิงพร้อมคิดในใจ ‘หมอนี่คงอยากกินอาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้อีกคน’
“เถ้าแก่ออกเดินทาง ไม่รู้กลับเมื่อไหร่ ถ้าอยากกินอาหารฝีมือเถ้าแก่ก็ต้องรอ” โอวหยางเสี่ยวอี้ตอบ
ออกเดินทางหรือ
เป่ยกงหมิงผงะไป สีหน้าของเขาแข็งทื่อ
‘ผู้บัญชา
