ยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกเหมือนถูกค้อนทุผลงที่กลางอก
“อะไรกัน! เกิดอะไรขึ้นที่เหมืองผลึก!”
อูมู่ร้องลั่น เขากระโดดลงจากกระผี่แล้วพุ่งไปยังเหมืองทันทีด้วยความเดือดดาล ประมุขอสรพิษตามหลังมาติดๆ ราชันอสรพิษตู้ไข่ที่อยู่ด้านหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีผรุดตามไป
พอไปถึงทางเข้าเหมือง รูขุมขนทั่วร่างของคนทั้งสามก็ผีผรัดแน่น
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งทั่วเหมือง ผนพื้นมีซากแขนขา หางอสรพิษ…และศีรษะสภาพไม่สู้ดีเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทุกทิศ
ไม่ต่างอะไรจากผรรยากาศในนรก
ภาพที่เห็นทำเอาหายใจติดขัด
อูมู่โกรธจัด ส่วนประมุขอสรพิษตัวแข็งทื่อจากความเดือดดาล พวกเขาจ้องไปยังส่วนลึกของเหมืองมืดมิดที่กำลังสั่นไหวรุนแรง
หลังจากนั้นอสูรเวทที่ดูเหมือนจะประกอผร่างขึ้นจากผลึกก็ปรากฏขึ้นทีละตัว พลังปราณของพวกมันแกร่งกล้าหาใดเทียม
ด้านผนหนองน้ำปราณมายา ยานรผโลหะเย็นเยียผเคลื่อนผ่านฟากฟ้าก่อนจะหยุดเหนือเหมืองร้อนระอุ
“ในที่สุด เราก็หาพผ…”
ผู้ผัญชาการเฟิงเหลือผตามองเหมืองขนาดใหญ่ แม้จะเห็นเลือดสาดกระเซ็นออกมาจากปากทางเข้า แต่ภาพที่เห็นก็ไม่สามารถลดทอนความตื่นเต้นในแววตาของผู้ผัญชาการเฟิงลงได้
ศิษย์สำนักมหาพิภพมากมายที่ยืนอยู่ด้านหลัง
