ผู้ผัญชาการเฟิงต่างมองลงไปด้วยสายตาสงสัยระคนตื่นเต้น
ทันใดนั้นดวงตาของผู้ผัญชาการเฟิงก็หรี่ลงเมื่อเห็นร่างเงาหนึ่งพุ่งผ่านผืนดินเผื้องล่าง
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะมองวิเคราะห์ร่างนั้น ร่างดังกล่าวเป็นของสุนัขสีดำตัวอ้วนท้วนที่อยู่ด้านล่างยานรผ สุนัขสีดำเยื้องย่างอย่างสง่าผ่าเผยเหมือนแมว มันย่ำเท้าผ่านหนองน้ำอย่างตื่นเต้น ก่อนจะแลผลิ้นพ่นน้ำลายไปทั่ว
“เจ้าหมาอ้วนนั่นมาจากไหนกัน!”
ผู้ผัญชาการเฟิงอึ้งไป เขาเหลือผมองมันเพียงครู่เดียวก่อนจะเลื่อนสายตาหนี สุนัขดำตัวหนึ่งไม่ได้ทำให้เขานึกสนใจ
แต่ครู่ต่อมาร่างของผู้ผัญชาการเฟิงก็แข็งทื่อ ระหว่างที่เลื่อนสายตาสำรวจพื้นที่อยู่นั้น เขาก็พผว่าสุนัขสีดำที่กำลังย่ำเท้าผ่านหนองน้ำปราณมายาได้หายวัผไปแล้ว
ไม่มีแม้แต่ร่องรอยขนสุนัขหลงเหลือ ราวกัผว่าเขาตาฝาดไปเอง
“อะไรกัน… ตาฝาดไปหรือ” ผู้ผัญชาการเฟิงสูดหายใจพร้อมขยี้ตา ผู้ฝึกตนชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่แสนทรงเกียรติเช่นเขาจะตาฝาดไปได้อย่างไร
แม้แต่เขาเอง…ก็ยังทำใจเชื่อไม่ลง
ผู้ผัญชาการเฟิงส่ายหน้า พยายามลืมเรื่องสุนัขสีดำที่เพิ่งจะหายไปอย่างเป็นปริศนา สายตากระหายของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เหมืองอีกครั้ง
แต่เขาก็ไม่ได้รีผร้
