ผู้อาวุโสผู้นั้นบังอาจมาดูแคลนปู้ฟาง โดนเช่นนี้เรียกได้ว่าสาสมแล้ว
“ท่านหัวหน้าเผ่า ท่านตั้งใจจะปล่อยไอ้เด็กจองหองปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี้ให้รอดไปหรือ มันเพิ่งสังหารคนของเราไปนะ… ท่านจะไม่พูดอะไรเลยหรือ” สมาชิกเผ่าหลายคนที่ระงับความโกรธไม่ไหวอีกต่อไปพูดกับอวี่เฟิงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
แต่อวี่เฟิงก็มีเหตุผลของตน และเป็นเหตุผลที่พูดไม่ได้เสียด้วย
ปู้ฟางมองบรรดามนุษย์อสรพิษด้วยสายตาเย็นชา กระทะกลุ่มดาวเต่าดำยังคงลอยอยู่บนฝ่ามือของเขา
พอได้ยินคำประท้วงของบรรดาผู้อาวุโส มุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “อวี่ฝูเป็นศิษย์ของข้า ตราบใดที่นางยังรักศาสตร์การทำอาหาร ก็ไม่มีใครหน้าไหนจะมาขัดขวางการเป็นแม่ครัวของนางได้ ไม่ใช่พวกเจ้า ไม่ใช่…ประมุขอสรพิษ”
โอหัง!
บรรดาผู้อาวุโสมนุษย์อสรพิษโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก จนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงจากการหอบหายใจ
“ที่นี่คือเผ่าบ้านเกิดของแม่นางเหนือหัวอวี่ฝู ไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์อย่างเจ้าจะมาทำตัวโอหังได้ตามใจชอบ” ผู้อาวุโสหญิงชราคนหนึ่งคำรามขึ้นพร้อมประกายกล้าในดวงตา
ปู้ฟางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็โบกมือส่งกระทะกลุ่มดาวเต่าดำเข้าโจมตีทันที
หญิง
