ลุมไปทั่วท้องฟ้าก่อนจะรวมตัวกันเป็นวงแหวนปราณ
ลมกระโชกแรงพัดผ่านพื้นโคลนในหนองน้ำ ทำเอาดินโคลนสาดกระจายไปทั่ว ก่อเกิดเสียงดังจ๋อมแจ๋มสะท้อนก้องทั่วหนองน้ำ
บรรดาอสูรเวทตัวจิ๋วที่อาศัยอยู่ในหนองน้ำเต็มไปด้วยความงุนงง ร่างกายของพวกมันถูกซัดกระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศเช่นกัน
ไม่นานนักกระแสลมแรงก็สลายหายไป จากนั้นร่างของชายผู้หนึ่งก็มาปรากฏอยู่ในหนองน้ำแทน
พอลมสลายหายไป โคลนตมทั้งหลายที่กระจายว่อนในอากาศก็ตกลงพื้นส่งเสียงดังจ๋อมติดกันเป็นชุดๆ ไปทั่วบริเวณ
เจ้าดำยืนอยู่ข้างๆ ปู้ฟาง สายตารังเกียจเดียดฉันท์กวาดมองไปรอบๆ ทุกหย่อมหญ้าของสถานที่แห่งนี้เหนียวหนึบหนับเหม็นหึ่งไปด้วยโคลนตม... เจ้าดำอดไม่ได้ที่จะปิดจมูกเพราะรู้สึกเหม็นสาบ เรามาอยู่ที่ใดกันนี่
ปู้ฟางมองไปรอบๆ แล้วก็รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ดูคุ้นๆ ชอบกล แม้ภายในหนองน้ำปราณมายาจะดูเหมือนๆ กันไปหมด แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง
‘ถ้าเดินเข้าหนองน้ำไปเรื่อยๆ น่าจะถึงสวนสมุนไพรของเผ่ามนุษย์อสรพิษ เผ่าของอวี่ฝูก็อยู่ตรงนั้นเช่นกัน’ ชายหนุ่มคิดกับตนเองพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย
“หากข้าจำไม่ผิด อวี่ฝูเพิ่งกลับมาที่นี่ไม่นานนัก พอกลับมาก็ไม่ได้ส่งข่าวอะไรอีก หรือนาง
