จะอยากอยู่บ้านจนไม่คิดกลับร้านไปเรียนทำอาหารต่อแล้ว”
ไหนๆ วันนี้เขาก็มาถึงหนองน้ำปราณมายาแล้ว ปู้ฟางจึงตัดสินใจไปเยี่ยมเผ่าของอวี่ฝูเพื่อดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่
หากสถานการณ์ปกติดี ป่านนี้นางก็น่าจะกลับไปที่ร้านได้แล้ว
พอคิดได้ดังนั้น ปู้ฟางก็นำเจ้าดำที่ทำหน้าเหม็นบูดเหมือนมีของเสียมาจ่อใต้จมูกให้เดินไปที่เผ่ามนุษย์อสรพิษ
เป็นเหมือนที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด พอเดินมาสักพัก ทั้งสองก็พบรั้วไม้เรียบง่ายสร้างหยาบๆ ที่เอาไว้กันสวนสมุนไพรของเผ่า เมื่อเจอสวนสมุนไพรก็แปลว่าใกล้จะถึงเผ่ามนุษย์อสรพิษแล้ว
ปู้ฟางปีนรั้วข้ามมา ส่วนเจ้าดำโบกอุ้งเท้าเพื่อทำลายรั้วเสียราบ มันเชิดหน้าขึ้นแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจเหมือนแมวแสนจองหอง
พอปู้ฟางเห็นว่าเจ้าดำทำลายรั้วเสียราบ เขาก็กลอกตาใส่มัน ช่างเป็นสุนัขที่ทะนงตนอะไรเช่นนี้
บรรดาสมุนไพรในสวนสมุนไพรยังคงเจริญงอกงามเขียวชอุ่มเหมือนเคย แต่ปู้ฟางไม่คิดใส่ใจสมุนไพรระดับต่ำอยู่แล้ว ส่วนเจ้าดำนั้นแน่นอนว่าไม่แม้แต่จะชายตามอง
มนุษย์หนึ่งสุนัขหนึ่งรีบเดินตัดผ่านสวนสมุนไพรอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางก็เจอเข้ากับมนุษย์อสรพิษที่ทำหน้าที่อารักขาสวน
“ใครน่ะ
