นที ‘ข้าแค่โบกอุ้งเท้าก็ฆ่าไอ้มดปลวกมีหางพวกนี้ได้แล้ว… ไอ้เด็กปู้ฟางนี่มาเสียเวลาเปลืองน้ำลายคุยกับพวกนี้เพื่ออะไร เราควรรีบๆ ทำภารกิจให้เสร็จสิ! จะได้กลับร้านไปนอน...’
เมื่อปู้ฟางเห็นว่าเจ้าดำตั้งท่าจะโจมตีเหล่าทหาร เขาก็กระแอมก็มาเบาๆ เพื่อหยุดเจ้าสุนัข จากนั้นก็หันมามองบรรดาทหารยามก่อนจะปล่อยพลังปราณขั้นนักพรตยุทธการออกจากร่าง
‘เจ้าหมานี่ไม่ควรโบกอุ้งเท้าสุ่มสี่สุ่มห้า เราต้องหัดทำให้คนเชื่อฟังด้วยคำพูดและเหตุผลบ้าง’ ปู้ฟางคิด
บรรดาทหารยามเหล่านั้นแน่นอนว่าไม่ได้โง่เขลา ทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังปราณของขั้นนักพรตยุทธการที่สาดออกจากร่างของปู้ฟาง สีหน้าของพวกเขาก็พลันเปลี่ยนไป
มนุษย์นี่เป็นผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการหรือ
ความกลัวพุ่งเข้าเกาะกุมจิตใจของพวกเขาทันที ทหารยามที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขามีปราณเพียงขั้นราชันยุทธการเท่านั้น แล้วจะไปต่อกรกับขั้นนักพรตยุทธการได้อย่างไร
“พาข้าไปเจอหัวหน้าเผ่าของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้” ปู้ฟางพูดกับเหล่าทหารยามอย่างใจเย็น
แล้วพวกเขาจะไปปฏิเสธได้อย่างไร เหล่าทหารยามจำใจต้องพาปู้ฟางและเจ้าดำเข้าไปในบริเวณเผ่า แม้ปู้ฟางจะเคยมาที่เผ่าแห่งนี้แล้ว แต่ทหารยามเหล่านี้กลับ
