พรตกวัดแกว่งยันต์สองสามชิ้นในมือไปมา เพื่อสร้างเป็นวงแหวนปราณที่มีพลังประหลาดแฝงอยู่ภายใน นางสามารถใช้พลังประหลาดนี้สืบเสาะเรื่องราวใดก็ได้ที่ต้องการ
หลังจากผ่านไปสักพักนางก็เก็บยันต์กลับไป ประกายประหลาดสว่างวาบขึ้นมาในดวงตาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากาก นางเอ่ยตอบอีกฝ่าย “ข้าหาเจอแล้ว เด็กนั่นอยู่ในนครหลวง เขาเป็นเจ้าของร้านที่สังหารท่านปรมาจารย์อาวุโส”
“ไอ้เด็กนั่นเป็นเจ้าของร้านที่สังหารปรมาจารย์อาวุโสหรอกหรือ โชคชะตานี้ช่างตลกนัก ศัตรูอย่างไรก็ต้องโคจรมาพบกันวันยังค่ำ… คราวนี้ข้าจะจัดการชำระหนี้ให้ครบทุกเม็ดเลยทีเดียว”
จิตสังหารวาบขึ้นในดวงตาของต้วนหลิง เขารีบลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปยังนครหลวงทันที
มหาพรตเองก็เหาะออกจากหอคอยเหล็กติดตามอีกฝ่ายไปเช่นกัน
ทันทีที่ทั้งสองออกจากหอคอย หอคอยนั้นก็สั่นไหวแล้วหดลงมาจนเหลือขนาดนิดเดียว จากนั้นมหาพรตก็เก็บมันกลับเข้ากระเป๋าไป
ต้วนหลิงหันไปมองทางที่นครหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่วตั้งอยู่ พร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ไปนครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วกัน เราต้องทวงหมื่นไฟประลัยกัลป์คืนมา และแก้แค้นให้ปรมาจารย์อาวุโสด้วย…”
ต้วนหลิงเอามือไพล่หลังพร้อมออกคำสั่ง จิตส
