แทบหลุดจากเบ้า กลิ่นสุรานี้…หอมมากชนิดไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต!
ปู้ฟางเทสุราเข้าปากอีกอึกพลางทำเสียงจิ๊จ๊ะด้วยความพอใจ ก่อนที่เขาจะเห็นสายตาตกใจของต้วนอวิ๋นที่ยืนอยู่ไกลๆ
“หือ…อยากได้สักจอกหรือ” ปู้ฟางยกเหยือกสุราในมือขึ้น
“จริงหรือ…ได้หรือ” ดวงตาของต้วนอวิ๋นเป็นประกายขึ้นหลังจากถามออกไปด้วยน้ำเสียงเอียงอาย แต่ร่างของเขากลับโกหกตนเองไม่ได้ อยากจะพุ่งไปข้างๆ ปู้ฟางใจจะขาด
“แน่นอน...ว่าไม่ได้” ปู้ฟางโบกมือเพื่อเก็บสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งกลับเข้ากระเป๋า “สุราชนิดนี้แพงมาก...”
ต้วนอวิ๋นถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว “ไหนบอกว่าคนเราควรมีไมตรีจิตต่อกัน การแบ่งปันคือความสุขไง เราไม่ได้เป็นสหายกันหรอกรึ”
หลังจากที่ได้ชิมรสชาติมันฝรั่งหัวสิงโตมังกรที่ใช้เพลิงสังเคราะห์เผาเรียบร้อยแล้ว ปู้ฟางก็รู้สึกตื่นเต้นกับความเยี่ยมยอดของเพลิงชนิดนี้เป็นอันมาก หัวใจของเขาร้อนรุ่มไปหมด ชายหนุ่มมั่นใจมากว่าหากได้เพลิงนี้มาครอบครอง จะต้องช่วยการทำอาหารของเขาได้มากแน่
แค่เพลิงสังเคราะห์ยังสามารถทำให้เกิดปัญญาวิญญาณในมันเผาได้ แล้วหากเขาได้ใช้…เปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี หรือหมื่นไฟประลัยกัลป์ในการทำอาหารเล่า
คว
