เข้ามาที่นี่ นางเห็นหลังของใครบางคนที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดอยู่เบื้องหน้าเยี่ยผัง
แต่พอนางมาถึง คนคนก็หายตัวไปเสียแล้ว
“หลังของคนผู้นั้นดูคุ้นๆ ชอบกล…” เยี่ยจึหลิงขมวดคิ้วคู่สวย พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่หลังจากที่คิดอยู่นาน นางก็ยังคิดไม่ออกเสียทีว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของแผ่นหลังนั้น
สุดท้ายนางก็ล้มเลิกความพยายามแล้วโยนความสงสัยนั้นกลับลงลิ้นชักไป เมื่อเห็นว่าศิษย์จากสำนักเจดีย์นภากระจ่างหลายคนยังมีชีวิตอยู่ นางก็ค่อยสบายใจขึ้น แม้จะมีหลายคนที่เสียชีวิตไป แต่ลูกศิษย์จำนวนมากก็ยังเอาชีวิตรอดมาได้
“เจ้าจงตามข้ากลับไปเสียแต่โดยดี เจ้าทำข้ากลัวเกือบตายแน่ะ” แม้เยี่ยจึหลิงจะกลัวจนแทบบ้า แต่นางก็ยังต้องปั้นหน้าเป็นพี่คนโตต่อหน้าเยี่ยผัง พลางดุเขาด้วยความไม่พอใจ
หญิงสาวในตอนนี้ไม่มีคราบของสาวน้อยผู้ว่านอนสอนง่ายที่เดินตามหนี่หยันต้อยๆ เลยแม้แต่น้อย
เยี่ยผังยิ้มกริ่มจากนั้นก็เริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้นางฟัง เขาอธิบายถึงพ่อครัวแสนลึกลับและเยี่ยมยอดที่ได้เจอเมื่อครู่อย่างละเอียดถี่ยิบ
…..
ต้วนอวิ๋นสะดุ้งตื่น ความปวดหนึบจนเหมือนศีรษะจะแตกเป็นเสี่ยงๆ พุ่งเข้าใส่ประสาทการรับรู้ทันที
ชาย
