หนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ปรือตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูบรรยากาศรอบตัว แต่เขากลับเห็นเพียงท้องฟ้าเจิดจ้า หมู่เมฆที่ลอยอยู่เบื้องบน และขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไปเท่านั้น
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ศีรษะของต้วนอวิ๋นผลุบโผล่ขึ้นลงตามวัตถุบนพื้นขณะที่ถูกถูลู่ถูกังไปบนผืนดิน อันเป็นที่มาของความเจ็บปวดนั่นเอง
การถูกกระแทกไปมาทำให้เขาได้สติขึ้นมา ชายหนุ่มพยายามเปิดตาที่พร่ามัวให้กว้างขึ้น เมื่อทำสำเร็จ เขาก็พบว่าขาของตนกำลังถูกใครบางคนลากอยู่ ส่วนศีรษะก็ถูไปมากับพื้น
ช่างเป็นสภาพที่น่าอายอะไรเช่นนี้
ต้วนอวิ๋นรู้สึกอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต และเริ่มกระเสือกกระสนดิ้นหนี
“เจ้าเป็นใคร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้
“เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นคนคุมสนามฝึกแห่งนี้นะ”
ปู้ฟางที่กำลังลากต้วนอวิ๋นอยู่รู้แล้วว่าอีกฝ่ายตื่นแล้วและเริ่มบ่นไม่หยุด
เขามุ่นคิ้วพลางหันกลับมามองชายหนุ่มผมเทาที่กำลังจ้องมองมา จากนั้นมุมปากของปู้ฟางก็ยกขึ้น ควันสีเขียววนรอบมือ ก่อนที่กระทะกลุ่มดาวเต่าดำจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ต้วนอวิ๋นมองกระทะสีดำด้วยความตกใจ เขาเห็นสีหน้าไร้อารมณ์ของปู้ฟาง ตามมาด้วยกระทะสีดำที่ขยายขนาดใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตาตามระยะทางร
