ระเป๋า
“อุปกรณ์กึ่งเทพ… ลูกโลกวิญญาณล่วงลับ!”
ดวงตาของชายชราร่างท้วมเป็นประกายขึ้นขณะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
ปรมาจารย์อาวุโสใช้จิตปลุกพลังของลูกโลกวิญญาณล่วงลับขึ้นมา ลูกโลกเริ่มส่องแสงสีเทาอ่อนๆ ออกมาทันที
วงแหวนปราณถูกทำลายไปแล้วก็จริง แต่เขาก็น่าจะพอเก็บวิญญาณที่หนีออกไปกลับคืนมาได้
ปรมาจารย์อาวุโสกัดฟันปลุกพลังของลูกโลกวิญญาณล่วงลับขึ้นมา เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ขณะที่วิญญาณมากมายไหลกลับเข้าสู่ลูกโลกวิญญาณล่วงลับ
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงเห่าอย่างเกียจคร้านก็สะท้อนก้องไปทั่วฟากฟ้า เสียงเห่านั้นไม่ได้ดังเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้ฝูงวิญญาณที่กำลังไหลไปหาลูกโลกหยุดชะงักอยู่กลางทาง ร่างที่เข้าไปในลูกโลกแล้วครึ่งหนึ่งก็หยุดลงเช่นกัน
ใบหน้าของปรมาจารย์อาวุโสเต็มไปด้วยความงุนงง
หัวใจของเขากระตุกขณะหันกลับไปมองที่ร้านเล็กๆ แห่งนั้น แล้วเขาก็เห็นสุนัขสีดำตัวอ้วนที่ก่อนหน้านี้เอาแต่หลับกำลังยืนสี่ขาอยู่บนพื้น
ไขมันบนตัวเจ้าสุนัขสั่นกระเพื่อมขณะก้าวเดินมาข้างหน้าด้วยท่วงท่าสง่างาม
อุ้งเท้าของมันทั้งปราดเปรียวและแผ่วเบา ไม่ได้มีเสียงเลยแม้แต่น้อยขณะกระทบพื้น
“ไอ้หมานี่ต้องการอะไร!”
ปรมาจา
