รย์อาวุโสเบิกตากว้าง ในใจเต็มไปด้วยความตกใจ หรือว่าไอ้สุนัขนี่จะมีความสามารถพิเศษอะไรบางอย่าง
ปู้ฟางเองก็งงไม่แพ้กัน เจ้าดำกำลังจะออกโรงหรือ
เจ้าดำเดินไปที่กลางตรอก ก่อนจะเอียงคอมองวิญญาณภูตผีมากมายบนท้องฟ้า จากนั้นมันก็อ้าปากกว้าง
มันเงยหน้าขึ้นแล้วเห่าออกมา
เสียงเห่านั้นดังไปไกลหลายพันลี้และไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงง่ายๆ
แสงของลูกโลกวิญญาณล่วงลับริบหรี่ลง จากนั้นพลังที่ใช้ดูดวิญญาณของมันก็หมดลงทันที
บรรดาวิญญาณที่ลอยอยู่บนฟ้ารวมตัวกันเป็นรูปกรวยแล้วไหลเข้าปากเจ้าดำด้วยความเร็วสูงจนน่าตกใจ
ลมพัดหวีดหวิดรุนแรง หมู่เมฆเปลี่ยนสี
หลังจากสูดลมหายใจเข้าไปสองสามครั้ง วิญญาณที่กัดฟันกรอดโบกหมัดไปมาด้วยความโกรธแค้นก็ไหลลงคอเจ้าดำไปจนหมด
หมู่เมฆมืดมิดสลายหายไป ทุกสิ่งกลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง
เสียงเห่าเองก็หยุดลงเช่นกัน สิ่งที่ตามมาคือ… เสียงเรอด้วยความพออกพอใจเหมือนคนเพิ่งกินอิ่ม
“เหมือนอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด รสชาติของภูตผีวิญญาณพวกนี้สู้ซี่โครงมังกรเปรี้ยวหวานแสนอร่อยไม่ได้แม้แต่น้อย”
เสียงบุรุษนุ่มลึกอ่อนโยนดังขึ้นในอากาศ
เจ้าดำแลบลิ้นเลียปาก มันพูดออกมาพร้อมจ้องเขม็งไปยังปรมาจารย์อาวุโสที่กำลั
