านถนนหนทางในนครหลวงด้วยความเร็วที่มากจนน่าเหลือเชื่อ พวกเขาพุ่งตรงไปข้างหน้าเหมือนพายุร้ายและหายลับไปจากสายตาในชั่วลมหายใจ
พอเข้ามาใกล้ร้านเล็กๆ ของฟางฟาง ทั้งสองก็หยุดนิ่ง หนึ่งในองครักษ์โลหิตจับแผ่นหยกของตนเองที่มีไฟสีแดงส่องประกายเอาไว้แน่น
“นี่แหละร้านในตรอกเล็ก… เป็นจุดที่วงแหวนปราณผสานวิญญาณปรากฏขึ้น” องครักษ์โลหิตตอบด้วยเสียงแหบแห้ง จากนั้นทั้งสองก็หันมามองหน้ากันแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้าตรอกไป
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตรอก ทั้งสองก็ต้องชะงัก
ด้วยระดับพลังปราณของคนทั้งคู่ที่อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะบรรลุขั้นเซียนเทพ ทั้งสองจึงจับกระแสพลังกดดันที่แผ่ออกจากร้านได้ทันที
ร้านที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ใหญ่โต หน้าประตูร้านมีสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนหลับอยู่ และมีใครบางคนนอนอืดอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลกัน… ไม่ว่าจะดูอย่างไร ร้านนี้ก็ไม่ได้ดูอันตรายแม้แต่น้อย
องครักษ์โลหิตทั้งสองขมวดคิ้ว แววตาดูงุนงงพอตัว แต่ก็ยังก้าวเดินไปที่ร้านต่อ
เจ้าดำที่นอนหลับอยู่หน้าร้านจมูกกระตุก มันลืมตาขึ้นมามององครักษ์โลหิตสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
บ้าอะไรกันนี่ ไอ้สองคนนี้ตัวเหม็นเหมือนขยะเปียกไม่มีผิด
เจ้าด
