ำฟึดฟัด จากนั้นก็เบนหน้าหนีด้วยความรังเกียจแล้วนอนหลับต่อไป
ปู้ฟางที่กำลังนอนอืดอยู่บนเก้าอี้ประหลาดใจเมื่อเห็นองครักษ์โลหิตสองคนกำลังเดินดุ่มๆ ตรงมา พอชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเขาก็ประสานสายตากับองครักษ์โลหิตทั้งสองพอดิบพอดี ทั้งสองมีสีหน้าดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ไอ้หน้าอ่อน… ไปบอกให้เจ้าของร้านออกมาเดี๋ยวนี้!”
องครักษ์โลหิตคนหนึ่งมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง พวกเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์รีบร้อนจะเผด็จศึก เนื่องจากร้านนี้ทำให้พวกเขารู้สึกถึงลางไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ปู้ฟางยกมุมปากขึ้น จากที่นอนอืดสบายใจในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง เขามองคนทั้งสองแล้วเอ่ยตอบ “ข้านี่ละเจ้าของร้าน”
“เจ้าน่ะรึ”
องครักษ์โลหิตคนหนึ่งถลึงตาด้วยความไม่พอใจ ก่อนยิ้มปากบูดเบี้ยว เขาก้าวไปข้างหน้าทันที
องครักษ์โลหิตคนนั้นมายืนอยู่ตรงหน้าปู้ฟางภายในก้าวเดียวราวกับว่าพื้นอิฐหดตัวลงอย่างไรอย่างนั้น พลังปราณน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่าง กระจายตัวไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ปลายเส้นผมของเขา
ใบหน้าของคนผู้นี้อยู่ห่างจากปู้ฟางเพียงคืบเดียวเท่านั้น
ปู้ฟางมององครักษ์โลหิตตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ แต่ก็ยังไม่วายขมวดคิ้ว…
นั่นเพ
