ูงสุดของสำนักเจดีย์นภากระจ่างแห่งดินแดนแสนภูผา พลังปราณแข็งแกร่งกระจายตัวไปทั่วบริเวณทันทีที่เขามาถึง ทำให้องครักษ์โลหิตที่กำลังจะพุ่งเข้าไปในนครหลวงต้องชะงักนิ่งอยู่กับที่
“อร่อย… น่าเสียดายนักที่ข้าทำหวานเย็นออกมาได้เพียงแท่งเดียวเท่านั้นหลังจากที่สังหารมังกรอุทกไปหลายต่อหลายตัวเพื่อเอาตับของมัน ทักษะการทำอาหารของตาแก่คนนี้ยังห่างชั้นกับเถ้าแก่ปู้อยู่หลายขุมนัก”
ชายชราร่างท้วมจ้องแท่งน้ำแข็งในมือตนเองพลางถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา จากนั้นเขาก็ส่ายศีรษะแล้วยัดก้อนน้ำแข็งทั้งก้อนเข้าปาก
สีหน้าของชายชราค่อยๆ เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จับจ้อง ราวกับว่าเขากำลังแสดงสีหน้าหลายสิบแบบในเวลาเดียวกัน
แม้กระทั่งผู้ฝึกตนจากสำนักเจดีย์นภากระจ่างยังงุนงงอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้อาวุโสสูงสุดของตนจะสามารถแสดงสีหน้าได้มากมายถึงเพียงนี้ในคราวเดียว…
พรวด
ทันทีที่ชายชรากัดลงไปในก้อนน้ำแข็ง น้ำสีเข้มก็ระเบิดออกจากหวานเย็นเป็นวิถีโค้งสวยงาม ชายชราร่างท้วมรีบยื่นมือออกไปรับหยดน้ำหวานอย่างรวดเร็วทันท่วงที
นี่คือน้ำส้มสายชูผลไม้แปดวิญญาณอันแสนล้ำค่า เขาซื่อบื้อเงอ