ใกล้จะหลับใหล เจ้าดำนอนอยู่หน้าร้าน กำลังหลับฝันดีตอนกลางวัน ส่วนเด็กหญิงโอวหยางเสี่ยวอี้ก็นั่งอยู่ข้างๆ ต้นตื่นรู้ทางห้าสายเพื่อฝึกปราณ เสียงเซียวเสี่ยวหลงฝึกวิชาทำอาหารดังออกจากห้องครัวไม่หยุดหย่อน
ทุกอย่างดูเงียบสงบเป็นปกติ
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้ารีบร้อนไม่เป็นระเบียบก็ดังมาจากตรอกนอกร้าน
ปู้ฟางที่กำลังจะผล็อยหลับลืมตาตื่นขึ้นทันที เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมองกลุ่มขุนนางที่กำลังรุดเข้ามาหา สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยเมื่อเห็นทหารจำนวนมากที่ตามหลังเหล่าขุนนางมา
คนทั้งหมดมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านของปู้ฟาง บรรดาขุนนางมองพ่อครัวหนุ่มด้วยสายตาเป็นประกาย เหมือนกำลังมองขุมทรัพย์ล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้น
ชายหนุ่มตัวสั่นขนลุกซู่เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของคนพวกนั้นที่จ้องมองมา รู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล
ไอ้พวกมนุษย์ลุงนี่มาทำอะไรที่นี่ แล้วเหตุใดจึงต้องจ้องมองเขาด้วยสายตาชวนสยองเช่นนี้ด้วย
“เถ้าแก่ปู้…”
เหล่าขุนนางรู้ดีว่าร้านนี้แข็งแกร่งเพียงใด ไม่มีใครในนครหลวงไม่รู้วีรกรรมของร้านเล็กๆ ของฟางฟาง และพวกเขาก็เลือกที่จะไม่ยั่วโมโหปู้ฟางหากไม่จำเป็นจริงๆ
“เอ่อ มากินข้าวรึ เข้ามาสิ” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
“เถ้าแก่ปู้ วันนี้… พวก
