หนี่หยันเบิกตาคู่สวย ริมฝีปากชุ่มฉ่ำสีแดงสดเผยอออกเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ปู้ฟางเพิ่งจะเดินออกมาจากกลุ่มคน เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจ ชายหนุ่มกะพริบตาปริบทันทีที่เห็นใบหน้างดงามที่คุ้นเคย
“อ้าว เจ้านี่เอง บังเอิญจริงๆ นะ” ปู้ฟางเอ่ย
ถังอิ่นปวดใจเล็กน้อยเมื่อผู้เป็นอาจารย์ลืมเขาไปเสียสนิททันทีที่เจอเถ้าแก่ปู้ ทำไมท่านถึงปฏิบัติกับคนสองคนได้แตกต่างกันถึงเพียงนี้เล่า
ด้านหลังหนี่หยันคือก่งเหยา เจ้าเมืองเมืองประจิมเร้นลับ ส่วนก่งเซวียน แม่ทัพใหญ่ประจำเมืองก็ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนเช่นกัน
แต่สีหน้าของก่งเซวียนเวลานี้ไม่สู้ดีนัก เขาไม่เคยเห็นท่าทางเช่นนี้ของหนี่หยันมาก่อน แม่ทัพใหญ่ไม่คาดคิดสักนิดว่าคนที่เย็นชาอย่างหนี่หยันจะโอภาปราศรัยกับบุรุษคนใดได้อย่างอบอุ่นเช่นนี้ พวกเขาสนิทกันมากหรือ
ดังนั้นสายตาของก่งเซวียนจึงหันไปจับจ้องปู้ฟาง พลางพยายามไขปริศนาว่าบุรุษตรงหน้าเป็นใครกันแน่!
ปู้ฟางที่กำลังพูดคุยกับหนี่หยันอยู่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่วิ่งไปทั่วร่าง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงงก่อนจะมองไปรอบๆ แล้วก็พบสายตาข่มขู่ของก่งเซวียนที่มองมาจากที่ไกลๆ
ปู้ฟา
