ลำแสงหนึ่งสาย
ลำแสงสองสาย
จากนั้นลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ท่วมท้นสายตาของทุกคน ความเจิดจ้าอันน่ามหัศจรรย์ทำให้พวกเขาไม่อาจละสายตาได้ ทำได้เพียงหรี่ตาลงเท่านั้น
เว่ยต้าฝูที่อยู่ห่างออกไปรู้สึกเย็นวาบลงไปถึงไขสันหลัง เขาเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองแม้แต่น้อย
ชายวัยกลางคนเหยียดนิ้ว อ้าปากกว้าง ก่อนจะชี้ไปยังอาหารที่กำลังส่องแสงเจิดจ้า
“อะ… อาหารที่ส่องแสงเจิดจ้าอย่างนั้นหรือ”
เว่ยต้าฝูงุนงงจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอาหารซึ่งส่องแสงเจิดจ้าเช่นนี้ สิ่งนี้เป็นตัวแทนของวิธีการทำอาหารแบบใหม่ เป็นความสูงชั้นที่พ่อครัวแม่ครัวส่วนมากไม่อาจก้าวขึ้นไปได้ แม้จะตั้งใจขัดเกลาทักษะการทำอาหารมาตลอดชีวิตก็ตาม
แสงนั้นค่อยๆ จางหายไป แต่สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน ทุกคนต่างสนใจอาหารตรงหน้าเป็นอย่างมาก
เมื่อแสงเริ่มจางหาย ไอน้ำร้อนแรงก็พวยพุ่งออกมาราวกับเป็นม่านหมอก จากนั้นกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อก็กระจายไปทั่ว ทำให้จิตใจของทุกคนสั่นไหว
ช่างเป็นกลิ่นแปลกประหลาดที่รวมเอากลิ่นของเนื้อสุก หญ้าสด และดอกไม้หอมยวนใจไว้ด้วยกัน กลิ่นทั้งสามผสานรวมกันก่อเกิดเป็นกลิ่นพิเศษสุดออ
