กมา
“เนื้อสุกพอดีเลย” ปู้ฟางใช้มีดทำครัวกระดูกมังกรทองลอกใบไม้พลังปราณออก เผยให้เห็นเนื้อกิ้งก่าที่อยู่ภายใน จากนั้นชายหนุ่มก็กดมีดลงไป น้ำมันในเนื้อค่อยๆ ไหลซึมออกมา
เนื้อกิ้งก่ายักษ์ดูชุ่มฉ่ำแวววาวจนชวนให้หลงใหล
ปู้ฟางหยิบชิ้นเนื้อออกมาวางบนพื้น จากนั้นก็ตัดใบไม้พลังปราณออกทั้งหมด เนื้อทั้งชิ้นปรากฏสู่คลองจักษุ กลิ่นหอมรุนแรงพุ่งทะยานออกมาจนแทบจะปกคลุมไปทั่วค่ายพัก
“หอมเหลือเกิน!”
“ขะ… ข้าอยากลองกินสักคำ ข้าอยากดื่มด่ำกลิ่นเนื้อที่ชวนหลงไหลนี่!”
“ข้าไม่เคยได้กลิ่นใดหอมเท่าเนื้อนี้มาก่อนเลย!”
…
บรรดาทหารล้วนตกตะลึง พวกเขาพากันส่ายหน้า สายตาล่องลอยเมื่อกลิ่นหอมหวานพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ปู้ฟางสูดกลิ่นเนื้อกิ้งก่าเข้าไปเล็กน้อย เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก ก่อนจะควงมีดทำครัวกระดูกมังกรทองในมือแล้วหั่นลงบนชิ้นเนื้อ
ฝูงชนได้เห็นเพียงประกายแสงจากมีดเท่านั้น เพราะในชั่วพริบตาปู้ฟางก็หั่นเนื้อเสร็จเรียบร้อย
เนื้อกิ้งก่าชิ้นนั้นหากดูไกลๆ ก็เหมือนยังรวมอยู่เป็นชิ้นเดียว แต่เมื่อดูใกล้ๆ จะเห็นได้ว่ามีรอยหั่นบางๆ อยู่บนเนื้อ
“หลงไฉ หยิบจานมาใบหนึ่ง” ปู้ฟางออกคำสั่งกับหลงไฉ ผู้ที่กำลังยืนอ้าปา
