กค้างอยู่ห่างๆ
หลงไฉได้สติทันที นัยน์ตาของเขาทอประกายขณะรีบพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างเชื่อฟัง
มีดทำครัวกระดูกมังกรทองสะบัดไปมาอีกครั้งก่อนจะพุ่งลงไปบนเนื้อ เนื้อของกิ้งก่ายักษ์ซึ่งส่องประกายระยับด้วยน้ำมันลอยขึ้นฟ้าก่อนจะตกลงไปบนจานดิน
ไอร้อนระอุลอยออกมาทำเอาหลงไฉตาพร่าไปหมด เด็กหนุ่มเบิกตากว้างก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ยกจานไป มันคืออาหารเย็นของทุกคนในวันนี้” ปู้ฟางกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงไฉก็เดินไปหาถังอิ่นและคนอื่นๆ แล้วส่งจานให้ แม้ว่าจะรู้สึกอิดออดไม่น้อยที่ต้องแยกจากเนื้อกิ้งก่าจานนี้ไปก็ตามที
ด้วยน้ำใจของจูเยวี่ย เนื้อกิ้งก่าชิ้นแรกจึงตกไปอยู่ในมือของถังอิ่น
ถังอิ่นจ้องเนื้อกิ้งก่าด้วยความตื่นเต้น เขาสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด ตะเกียบในมือสั่นเทาเบาๆ ส่วนท้องก็ร้องดังโครก
ทันทีที่ตะเกียบกดลงบนเนื้อกิ้งก่ายักษ์ น้ำมันในเนื้อก็ไหลทะลักออกมา ถังอิ่นคีบเนื้อขึ้นมา ก่อนจะยัดเข้าปากไปอย่างตื่นเต้นจากนั้นก็กัดลงไป
เนื้อนั้นไม่ได้เหนียวอย่างที่จินตนาการไว้ กลับกันมันกลับนุ่มนวลอย่างประหลาด เนื้อที่อยู่ในปากทั้งนุ่มและมีรสสัมผัสละเมียดละไม ราวกับว่ามันกำลังนวดคลึงลิ้นของเขาอยู่กระนั้น
