ื่นๆ
“อร่อยมาก” ปู้ฟางพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ปู้ฟางจำลองวิธีการปรุงมาจากอาหารที่ชื่อว่าไก่ขอทาน[1] เขาสามารถรักษากลิ่นหอมตามธรรมชาติของเนื้อไว้ได้ ด้วยวิธีการปรุงนี้ เนื้อที่สุกออกมาจะทั้งนุ่มทั้งละมุนลิ้น คงรสสัมผัสที่ยอดเยี่ยมเอาไว้ได้เต็มเปี่ยม
เพราะทหารมีเป็นจำนวนมากแต่เนื้อกิ้งก่ามีอยู่จำกัด จึงมีทหารไม่น้อยที่ต้องตาละห้อยเพราะไม่ได้ชิมอาหารอันโอชะนี้
กลิ่นที่กระจายไปทั่วในอากาศทำให้พวกเขาน้ำลายสอ ต่างรู้สึกทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น แต่ไม่ว่าจะทำสายตาน่าสงสารเพียงใด พวกเขาก็รู้ดีว่าเนื้อกิ้งก่าย่างนั้นต้องใช้เวลาเตรียมพักใหญ่ พวกเขาจึงทำได้เพียงกลืนอาหารที่พ่อครัวประจำกองทัพคนอื่นๆ ทำลงคอ แค่คิดก็ปวดใจเกินจะเปรียบแล้ว
หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อย ปู้ฟางก็บิดขี้เกียจ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลาง สีหน้าดูผ่อนคลาย
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมาในศีรษะ เห็นได้ชัดว่าระบบพึงพอใจกับกิ้งก่าบุปผาจานนี้
กิ้งก่าบุปผาใช้วิธีการปรุงเหมือนไก่ขอทาน ซึ่งเป็นอาหารขึ้นชื่อจากชีวิตที่แล้วของปู้ฟาง วิธีการปรุงเช่นนี้มีเอกลักษณ์มากเสียจนแทบไม่เคยได้ยินใครกล่าวถึงมาก่อน ประกอบกับความอร่อยตามธรรมชาติของเนื้อกิ้งก่า ปู้ฟางจึงค่อนข้
