จะหาไม่!
การต่อสู้กันกลางอากาศเริ่มขึ้นอีกครั้งอย่างดุเดือด แต่เห็นได้ชัดว่าหูอี้เฟิงกำลังเสียเปรียบ
เปลวไฟระเบิดลุกโชนขึ้นกลางเวหา
สงครามอันโหดร้ายของเมืองโม่หลัวดำเนินต่อไป
แก่นวิญญาณจากศพที่ยังอุ่นๆ จำนวนนับไม่ถ้วนถูกกระชากออกจากร่าง ดึงเข้าไปในวงแหวนปราณที่หลอมขึ้นมาจากยันต์ เพื่อเพิ่มพลังให้รัศมีที่น่ากลัวซึ่งแผ่ออกมาไม่หยุดหย่อน
…
แสงแรกของดวงอาทิตย์ชำแรกตัวผ่านขอบฟ้าที่ริมทุ่งกว้าง ทอประกายสีแดงอบอุ่น
ในที่สุดกองทหารลำดับสามของกองทัพแห่งเมืองประจิมเร้นลับก็มองเห็นเมืองโม่หลัวอยู่เบื้องหน้า
เมื่อพวกเขาเดินเข้าเขตเมืองโม่หลัวมาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแห่งความตายที่รายล้อมอยู่ พื้นที่บริเวณนั้นอาบชโลมไปด้วยโลหิตและซากศพที่กองกลาดเกลื่อน
มีทั้งศพของศัตรูและทหารยามเมืองโม่หลัวปะปนกัน
เหล่าทหารแห่งกองทหารลำดับสามเงียบงันไป พวกเขารู้สึกได้ถึงความเศร้าอันสุดจะบรรยายที่กำลังถาโถมเข้ามาในจิตใจ
เมื่อเข้าใกล้ประตูเมือง ทหารยามบนกำแพงก็ยิงธนูลงมาใส่เป็นจำนวนมาก
ลูกธนูมากมายราวห่าฝนร่วงหล่นลงบนพื้น
จูเยวี่ยออกคำสั่งให้กองทหารของตนหยุดด้วยสีหน้างุนงง
และเมื่อเพ่งมองธงที่กำลังโบกสะบัดอยู่บนกำแพงเมืองโม่หลัว
