ริมฝีปากของเขาก็สั่นไหว
เมืองโม่หลัวล่มสลายแล้ว
“ถอยทัพ!”
หลังจ้องมองเมืองโม่หลัวด้วยดวงตาที่เปี่ยมความหมายเป็นครั้งสุดท้าย จูเยวี่ยก็ออกคำสั่งอย่างสิ้นหวัง กองทหารลำดับสามค่อยๆ ล่าถอยออกมาตามๆ กัน พวกเขาฟันฝ่าความยากลำบากมากมายจนมาถึงเมืองโม่หลัว แต่ก็ไม่อาจปกป้องเมืองแห่งนี้จากการถูกรุกรานและยึดครองได้
ด้วยกำลังทหารที่มีอยู่จำกัด การคิดจะชิงเอาเมืองคืนมานั้นเป็นได้เพียงความฝันอันโง่เขลา ฉะนั้นจูเยวี่ยจึงออกคำสั่งให้ล่าถอย
ในเมื่อเมืองโม่หลัวแตกพ่ายแล้ว เป้าหมายต่อไปของการโจมตีก็ย่อมเป็นเมืองประจิมเร้นลับแน่นอน… จูเยวี่ยต้องรีบกลับไปแจ้งเจ้าเมืองให้รู้โดยเร็ว
…
บนกำแพงเมืองประจิมเร้นลับ
หนี่หยันยืนเอามือไหล่หลัง สีหน้าเคร่งขรึมบดบังความงดงามอย่างเหลือเชื่อของนางไว้ เมื่อหญิงสาวมองผ่านทิวเมฆสีดำสนิทออกไป นางก็รู้สึกว่าหัวใจอันหนักอึ้งเริ่มหมุนวน
นางสัมผัสได้ว่าภัยใหญ่หลวงกำลังจะตรงมายังเมืองประจิมเร้นลับแห่งนี้ ความโกลาหลคืบคลานเข้ามาใกล้
ที่ตีนกำแพงเมืองประจิมเร้นลับ กองทหารลำดับสามซึ่งถูกส่งไปช่วยเหลือเมืองโม่หลัวกำลังเดินทางกลับมา การเดินทางกลับมาอย่างรวดเร็วของคนกลุ่มนี้ยืนยันความกังวลของหญิ
